"Παλιά, αν θυμάμαι καλά..."


Mελωδία...ευτυχίας

Η πραγματική ευτυχία κοστίζει λίγο,

γιατί αν είναι ακριβή δεν είναι καλής ποιότητας.

(Σατωβιάνδρος)

Ως επιμυθιο νυκτός

παραμυθάκι μελωδίας

που ξενυχτά μαζί μου και συνομιλεί

προτού ταξιδέψω σε ένα κόσμο αρμονίας καθοδηγούμενη από dvorak, chopin ή κάτι τέτοιο,

σχεδόν ανυποψίαστη, κάνοντας την ανήξερη για την επίθεση των θορύβων, την ασχήμια των ασημικών, των τροχαλίων και των βρυχηθμών της πόλης των ανθρώπων....


ΔΕ ΘΕΛΩ (ΑΛΛΑ) "ΝΑΙ"

Διαλεκτική είναι η μέθοδος αναζήτησης της αλήθειας με την ανταλλαγή λογικών επιχειρημάτων, μέθοδο που εφάρμοσε πρώτος ο Σωκράτης μαζί με τη μαιευτική και τη σωκρατική ειρωνεία. Μέσω σύντομων ερωτήσεων κατάφερνε να βγάλει στην επιφάνεια την ήδη κεκτημένη γνώση, που κατά τη γνώμη του Πλάτωνα όλοι κατέχουμε άλλά ίσως δεν την έχουμε ανακαλύψει. Να προσθέσω εγώ, ότι οτιδήποτε δεν εκφράζεται λεκτικά ίσως δεν βιώνεται κιόλας , είναι σαν να μην έχει βιωθεί , ή τουλάχιστον δε΄γίνεται συνειδητό. Παράλληλα, ο Σωκράτης υποκρινόταν ότι δε γνώριζε τίποτε, προκειμένου να θέτει με μεγαλύτερη ευκολία τις ερωτήσεις του που θα οδηγούσαν σε μια κάποια απάντηση - λύση της συζήτησης.

Στο γερμανό φιλόσοφο Γκέοργκ Χέγκελ οφείλουμε τη σύγχρονη σημασία της διαλεκτικής. Αυτός την έβλεπε ως "παραγωγική πάλη αντιθέτων" - μια ιδέα (θέση) επιφέρει την αντίθετή της (αντίθεση) και από την αλληλεπίδρασή τους προκύπτει η τρίτη(σύνθεση). Για τον Χέγκελ, η θεμελιώδης σύνθεση είναι η Απόλυτη Ιδέα, η οποία εμπεριέχει όλη την αλήθεια.

Το να συμφωνείς επομένως σε όλα, μπορεί να σε κάνει αρχικά δημοφιλή - ίσως για τους λιγότερους υποψιασμένους - αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει να προσφέρει στη συζήτηση και βεβαίως δε σε καθιστά

ιδιαίτερα ειλικρινή άνθρωπο. Πρόκειται για αυτόν τον ύπουλο χαμαιλεοντισμό, για αυτά τα χαμερπή όντα που παντού κολλάνε, παντού αφήνουν την κολλώδη και γλοιώδη ανατριχιαστική ουσία της συμφωνίας τους και των "ναι" τους. Τι να την κάνω τη συναίνεσή σου, εφόσον δε μου έχεις αρνηθεί ούτε μια φορά κάτι; Επεδή αποκλείεταιέγώ να είμαι πάνσοφη, καταλήγω στο ότι εσύ είσαι άχρωμος, χωρίς προσωπικότητα ή τελείως πολύχρωμος, δηλαδή ό,τι κάτσει και όπου φυσά και ό,τι μας  συμφέρει και ό,τι αρπάξει ο...μας.

    Και δε μιλώ για την αντιδραστική και άκαιρη διαφωνία. Για τη διαφωνία που υπάρχει εκεί χωρίς λόγο, προτού καν προλάβεις να αρθρώσεις λέξη, να σου έτοιμο από καιρό ένα τεράστιο ,δ ήθεν σκεπτικιστικό, "αλλά", που στην καλύτερη και πιο ευγενική του μορφή προετοιμάζεται από το ναι, "ναι, αλλά...". Δηλαδή σου κάνω τη χάρη να πιστέψεις ότι έχω αφιερώσει έστω κι ένα δυο δευτερόλεπτα για να αξιολογήσω τη δική σου πλευρά, να βρω μια ελάχιστη πιθανότητα μήπως εσύ που μιλάς δεν είσαι φερμένη από άλλο πλανήτη, αλλά εδώ κατοικείς και κατοικοεδρεύεις, αλλά εγώ η ξύπνια / ο ξύπνιος που έχω ζησει στην πιάτσα, τα ξέρω καλύτερα.Κι εδώ, ΟΧΙ. Η απάντηση στους χαμαιλέοντες, κόλακες - σιγανοπαπαδίτσες, ναιομανείς δεν είναι οι δοκησίσοφοι ξερόλες που αντίθετα από αυτό που λέει ο Παπανούτσος (βεβαίως βεβαίως), δεν πάνε να σώσουν την αλήθεια σε ένα διάλογο, πάνε να σώσουν τις ιδέες του, πάνε να αποδείξουν ότι αυτοί έχουν δίκιο. Και ό χειρότερο, το βλέμμα τους, αυτό το βλέμμα τους που σου λέει "δεν υπάρχει περίπτωση να ακούσω ή να λάβω σοβαρά υπόψη μου ό,τι μου λες... τι ξέρεις εσύ": Ένα ύφος δύσπιστο μαζί και εξυπνακίστικο, δήθεν στοχαστικό αλλά στην ουσία κοκορόμυαλου που ψάχνει αφορμή να μπει στην κοκορομαχία που νομίζει ότι σημαίνει ο διάλογος.

   Αλλά έστω, και μια τέτοια εκνευριστική συνομιλία μπορεί να σου προσφέρει στο τέλος κάτι. Φυσικά, τα συμπεράσματά σου τα κρατάς για τον εαυτό σου...πού να τολμήσεις να τα ξεστομίσεις μπροστά στο τέρας γνώσεων και οξύνοιας; Έστω, όμως κρυφά, θυμωμένα, εξαντλημένα, καταλήγεις κάπου... στο τέλος τέλος, σου χει δώσει και μια άλλη παράμετρο η έστω αντιδραστική φωνή του ξερόλα.

 Ο άλλος όμως (τύπος συνομιλητή , είτε ανδρός είτε γυναικός) που σε όλα συμφωνεί, χωρίς όμως καν να προσθέσει κάτι ώστε να σε πείσει για αυτή την παραδοχή του, που ενθουσιάζεται, φωνάζει, χειροκροτεί σχεδόν, αυτός που είναι η cheerleader της γνώμης σου, που σηκώνει πανό με τις ρήσεις σου, κάνει σύνθημα πολιτικό την αποψή σου και πίνεινερό στο όνομά σου, είναι ύπουλος και επικίνδυνος. Και τελικώς, άχρηστος και θανάσιμα βαρετός. Τι να συζητώ μαζί σου, αν είναι απλώς να επιβεβαιώνω τις απόψεις μου και να αυτοθαυμάζομαι; Βάζω ένα καθρέφτη μπροστά μου και βγάζω λόγο. Πού να μπαίνω τώρα σε κόπο για να μου επιβεβαιώσεις αυτό που ήδη ήξερα. Μπορείς να προσθέσεις κάτι παραπάνω σε αυτό; Μπορείς να "εκτεθείς" με μια αντίθετη, αλλά ουσιαστικά και όχι τύποις, γνώμη,έχεις τη γενναιότητα να παρουσιάσεις αυτό που πραγματικά είσαι; ΟΧΙ. Αρκείσαι να γίνεσαι φερέφωνο, αντίλαλος άγονος και φαν κλαμπ, δήθεν, ένθερμος θιασώτης της δικής μου γνώμης. Βεβαιότατα, έτσι είναι, έχεις δίκιο, έλα ντε, ε, αυτό έλειπε, φυσικά, αυτό είναι σίγουρο, ναι, σαφέστατα, πες τα μωρε, τι να πεις, απολύτως, δεν υπάρχει καμία αντίρρηση σε αυτό, πολύ καλά τα λες, ναι, αναμφισβήτητα, το δίχως άλλο (για τους παλαιόθεν), στάνταρ, αβλεπί (για τους λάτρεις της αργκό), σίγουρα...(για τους αθλητές - σταρ της τηλεόρασης), ναι ναι ναι ναι.... μας έπρηξες με τα ναι σου!

  Και τότε είναι που βαριέμαι τόοοοοσο πολύ, που εκνευρίζομαι ακόμα περισσότερο οπότε πετάω την πιο παράλογη, την πιο ανήκουστη, τη πιο γελοία και ηλίθια άποψη ή επιχείρημα! Έτσι, για να ανάψουν λίγο τα αίματα... και πάλι με περιμένει στη γωνία το αδηφάγο ναι... Συμφωνώ, τότε, κι εγώ με τη συμφωνία σου προς τη δική μου συμφωνία και μένεις με το μεγάλο αναντίλεκτο αλλά συνάμα άφατο δικό μου όχι και με την απορία...

Ε, ρε Σωκράτη και πού να ξερες... ότι πρέπει να το παίζεις είτε θεόχαζη με το στόμα ανοικτό για να προχωρήσει η κουβέντα είτε προκλητική είτε εμφανώς υποκριτικά συγκαταβατική για να λήξει αυτό το παιχνίδι ανταλλαγής ύβρεων ή ανταλλαγής εγκωμίων,αυτό που άλλοι ονομάζουν "συζήτηση"...